ธรรมโอสถ

วิธีช่วยสร้างกำลังใจให้ผู้ป่วยโรคเรื้อรัง/รุนแรง

          ผู้ป่วยกลุ่มนี้ เป็นกลุ่มที่มักจะมีปัญหาท้อแท้ใจ ขาดกำลังใจที่จะต่อสู้กับโรคร้าย หลายรายถึงขั้นหมดอาลัยตายอยาก ไม่ร่วมมือในการรักษา

          ปัญหาเหล่านี้เป็นปัญหาที่ญาติใกล้ชิดมักจะกังวล กลัวว่าถ้าผู้ป่วยรู้ว่าตนเป็นอะไร จะทำใจไม่ได้ หลายครอบครัวเลือกที่จะใช้วิธีปิดบังความจริง ไม่บอกให้ผู้ป่วยรู้ ทั้งที่เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่ปกปิดกันยาก เพราะ

{     ผู้ป่วยต้องได้รับการบำบัดรักษา

{     ต้องไปเจอผู้ป่วยคนอื่นๆ ที่เป็นแบบเดียวกัน

{     ต้องเจอกับบุคลากรทางการแพทย์หลายคน

อาการของผู้ป่วยกลุ่มนี้ส่วนใหญ่จะมีแต่ทรงกับทรุด อาการป่วยเหล่านี้เองเป็นสิ่งที่ผู้ป่วยรับรู้ได้โดยง่าย

{     เคยลุกไหวกลายมาเป็นต้องนอนติดกับเตียง

{     เคยมีแรงทำนู่นทำนี่กลายเป็นอ่อนเพลีย เหนื่อยง่าย

{     เคยทานอาหารได้กลายเป็นเบื่อไม่อยากทานอะไร

{     เคยไม่ปวดกลายเป็นมีอาการเจ็บปวด

{     ฯลฯ

ที่พูดมาทั้งหมดมิได้พยายามบอกว่าเราควรบอกความจริงกับผู้ป่วย เพียงแต่จะชี้ให้เห็นว่าการพยายามปิดบังความจริงนั้นทำได้ยาก และอาจเกิดปัญหาได้ นอกจากวิธีปิดบังแล้ว ยังมีวิธีอื่นที่จะช่วยสร้างกำลังใจให้ผู้ป่วยที่เป็นโรครุนแรงหรือโรคเรื้องรังได้ อาจเป็นวิธีที่ใช้ทดแทนการปิดบัง หรือจะใช้ไปด้วยกันทั้งสองวิธีก็ได้

วิธีที่ว่ามีขั้นตอนต่างๆ ดังนี้

1.       ดึงความสนใจของผู้ป่วย

2.       ชวนให้นึกถึงเรื่องดีๆ

3.       เพียรพยายามดึงความสนใจของผู้ป่วยเป็นประจำ ต้องทำอย่างส่ำเสมอ ทำบ่อยๆ

4.       ชักนำให้เกิดความสุข

5.       ความสงบ ทำจิตใจให้สงบ ใจจะสบาย

6.       เมื่อทำอย่างนั้นบ่อยๆ เข้า ในที่สุดจิตใจของผู้ป่วยจะเริ่มนิ่ง มีสมาธิ มองเห็นทั้งด้านดีและด้านไม่ดีของชีวิต

7.       การที่มองเห็นทั้งด้านดีและไม่ดีของชีวิตนี้เอง ช่วยให้ผู้ป่วยสามารถปล่อยวาง ยังทำให้เห็นสัจธรรมของความไม่เที่ยง

ทั้งหมดนี้เป็นขั้นตอนในการช่วยเหลือผู้ป่วยที่กำลังเผชิญโรคร้ายแรง ญาติหรือคนใกล้ชิดที่จะช่วยเหลือผู้ป่วยด้วยวิธีนี้ได้ ต้องเจริญพรหมวิหาร 4 คือ ต้องเจริญเมตตา กรุณา มุทิตา และอุเบกขา ไปพร้อมๆ กัน

สุดท้ายที่สำคัญ ธรรมโอสถ บทนี้มิได้มุ่งที่จะช่วยให้ผู้ป่วยหาย แต่มุ่งให้ผู้ป่วย “มีความสุข” ถ้ายังมีชีวิตอยู่ได้ ก็อยู่อย่างมีความสุข ถ้าถึงคราวสิ้นอายุขัย ก็จากไปอย่างมีความสุข